අප්පච්චී නැතිවම අම්මා ඇවිත් ගියාය...


මේවා එක් පසෙකින් පුද්ගලික අත්දැකීම්ය. කිසිවෙකුට, තවෙකෙකුගේ අත්දැකීම් වැඩක් නොවන්නට ඕනෑ තරම් ඉඩකඩ තිබේ. මේ සටහන ලියන්නේ කොහේ හෝ එය සටහන් කර තිබීමට සිතක් ඇතිවූ නිසාමය. මෙහි පාඩමක්, අරුතක්, පණිවිඩයක්, ඇත්තේම නැත. සිද්ධි සමූහයක්ම පමණි. මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකුගේ අන්තර් ක්‍රියා සමූහයකි. මිනිසුන්, මිනිස් බවින් බොහෝ ඉහලට එසැවී ක්‍රියා කරනු විශේෂව දැකීමක් පමණි. මෙතුවක් කල් මේ හිතේ රඳවාගෙන සිටියේ ඒ හා බැඳුනු ආවේගයන් මදකින් හෝ සමනය වී යනතුරුය.

අවුරුදු පහකට වැඩියෙන් එක් ස්ථානයක රැකියාව නොකිරීමට දැඩි සිතක් ඇති කරගත් නිසාත්, ඉක්මණින්ම, ස්ථීරවම ගම් රට බලා යාමට හැකි ආර්ථික ස්ථාවරයක් ලබා ගත හැකි නිසාත් රැකියාව මාරු කලෙමි. කලින් රැකියාවද සමග එතෙක් නිකුත් කර තිබූ වීසා බලපත්‍රයද අහෝසි වන බැවින් ලංකාවට ගොස් ආපසු ඒමට සිදුවේ. කෑම බීම, ඉඳුම් හිටුම්, පිරිසිදු කිරීම්, යන සේවාද තවත් අනෙකුත් පහසුකම් රැසක්ද තිබූ කලින් සේවා ස්ථානයේ නවාතැන හැරයාමට සිදුවන නිසා, මගේම නිවහනක් අලුතෙන් සුදානම් කරතබා ලංකාවට පැමිණියෙමි. ඒ මැදපෙරදිගට සීත කාලය එන වකවානුවයි.

අලුත් සේවාස්ථානයෙන් ලැබිය යුතු වීසා බලපත්‍රය ඒමට ප්‍රමාද විය. ඒ, ලංකාවේ හා ඉන්දුනීසියාවේ ඉල්ලුම් කරුවනට වීසා බලපත්‍රය නිකුත් කිරීම සඳහා අමතර වෛද්‍ය පරීක්ෂණයකට ලංකාවේදී පෙනී සිටීමට සිදුවීම නිසාත්, නව ආයතනයේ යම් යම් පරිපාලන හේතූනුත් නිසාය. අප්පච්චී මේ ගැන සිටියේ නොසන්සුන්වය "මොකද පුතේ මේ ප්‍රමාදය..?" ඔහු මගෙන් ඇසුවේ වරක් දෙවරක් නොවේ. එහෙත් යටි සිතින් මා පසුවූයේ සතුටිනි. "මොකක් හරි නිසා මේක ගහල ගියොත් ඕන දෙයක් කියල ලංකාවට වෙලා ඉන්නැහැකි.." මගේ යටි සිත, උඩු සිත සමග පොරබැදීය.

අම්මාගේත් අප්පච්චීගෙත් ගුවන් ගමන් බලපත්‍රත් ඒ වනවිට අහෝසි වී තිබුණි. අවශ්‍ය ඉල්ලුම් පත්‍ර පුරවා ඔවුන් දෙදෙනාව ඡායාරූපාගාරයකට රැගෙන ගියේ අවශ්‍ය ඡායාරූප ලබා ගැනීමටය. බලපත්‍රයට අවශ්‍ය පින්තූර ගැනීමෙන් පසු "අම්මගෙයි අප්පච්චිගෙයි එකට පින්තූරෙකුත් ගමු... කළු සුදු වලින් අරගමු... ලොකු කරල රාමු කරන්නත් එක්ක..." මම ඉල්ලීමක් කලෙමි. අප්පච්චී බොහෝ සතුටින් එයට එකඟ විය. සුදුසු ඇඳුමක් ඇඳ නැතැයි අම්මා මැළි කලද මගේ ඇවිටිල්ලට ඒ ඡායාරූපය ගැණිනි. දෙසැම්බර් 26 දා බලපත්‍ර ඉල්ලුම්පත් ආගමන විගමන කාර්‍යාංශයට බාර දුනිමු.

වීසා බලපත්‍ර හා අනෙකුත් කාරණා සම්පූර්ණ වූ පසුදෙසැම්බර් 28 දින අලුත් රැකියාවට යාම සඳහා ලංකාවෙන් නික්මුණෙමි. ගමන පිටත්ව මගක් ගොස් කවදාවත් නොවුණු පරිදි ආපසු ගෙදර එන්නට වුණේ මා සීතලට අඳිනා ජැකට්ටුව අමතක වූ නිසාය. "ගමන බාධා වුණා..." අම්මා විස්සෝප වුනද අප සියල්ල 'ආයෙත් මොහොතකට මුණගැසීමට ලැබුණානේ' යන සතුටින් සිනාසීමු.

අලුත් රැකියාවට හුරුවීමට ඒ හැටි අපහසුවක් නොවීය. නවසීලන්ත ජාතික ප්‍රධානියා කාරුණික මහතෙකි. අලුත් සෙවාස්ථානයේ රාජකාරියට සති දෙකක් පිරුණි. සතිඅන්තයේ නිවාඩුව ගැන සිතමින් මා සිටියේ අලුත් නවාතැනට යමින්ය. "අනේ තාත්තේ සීයට හොඳටම අමාරුයි..." ලොකු පුතා දුරකථනයෙන් කථාකලේ ඇඬුම් ස්වරයෙනි. ගෙදර ඇත්තේ අම්මාත් ලොකු පුතාත් පමණෙකි. ගෙදර ඇත්තනුත්, මස්සිනාත් සොයුරියත් ගෙදරින් පැයක් හමාරක් ඈතිනි.  මා ගෙදරට ලඟින්ම සිටිනා හිතවතියකට දුරකථනයෙන් කථා කළෙමි. මගේ ඉල්ලීමට ඇගෙන් ලැබුණේ කෙටි, එහෙත් ස්ථිර පිළිතුරකි "ෂුවර්...!!!" ඈ අප නිවස කරා ඉක්මණින්ම ගොස් ඇත්තේ ගියේ ගිලන් රථයක්ද සූදානම් කරවාගෙනය.

මගේ අලුත් නිවහනට රැස්වූ මගේ හිතවතුන් මා අස්වසාලීමට බෙහෙවින් උත්සාහ කලේය. දැරීමට තිබෙන වගකීම් මතක් කරදෙමින් ඔවුන් මා සිත වෙනතක හරවන්නට උත්සාහ කලේය. මෑතකදී මෙරටට පැමිණුනු මල්ලී සිටියේ දරුවෙකු ලැබීමට සිටි තම ආදරණීය බිරින්දෑත් කැටුව එදා සවස ලංකාව බලා යෑමටය. ඔහුගේ හිතවතෙකු මාර්ගයෙන් ඔවුන් යන ගුවන් යානයේම ගුවන් ටිකට් පතක් ලබාගැනීමට හැකිවිය.  ගුවන් තොටට ඔවුන් යාමට සිටි වාහනය අවලංගු කරවා අප සියල්ලන්ටම යා හැකි වඩා විශාල රථයක් ඔහු නැවත වෙන් කලේය.

ගුවන් තොටේදී මල්ලී විසින් සේවය ලබාගත් පෝටර්වරයා අපව රැගෙන ගියේ ව්‍යාපාර පන්තියේ කවුලුවකටය. අඩුම ගනනේ මා සඳහා වෙන්කල ටිකට් පතේ ඉලෙක්ට්‍රොනික පිටපතක් වත් අත නොතිබුණු මට තිබුණේ කවුන්ටරයට නම පැවසීම පමණි! ගුවන් ගමන්වලදී කෙසේවත් නින්ද නොයන මට ඒ ගමන් බිමන් මහත්ම වූ වදයකි. ඉදිමිණු ඇස් සහිතව බලවත් හිසේ රුදාවකින් පෙලෙන්නට පටන් ගත් බැවින් ආසනයෙන් නැගිට ගුවන් යානයේ පිටුපසට වන්නට ගමන් කලෙමි.

ඉනික්බිති මට හමුවූයේ දේව දූතයෙක්යැයි සිතන්නට මම අදටත් කැමතිය. අප සිටියේ පොලවට අඩි තිස් දාහක් පමණ ඉහලින් නිසා ඒ එසේ වන්නටද බොහෝ ඉඩ කඩ ඇත! ගුවන් යානයේ පසු පස ඇති කුඩා ඉඩෙහි එල්ලයක් තොරව සිටගෙන සිටි මා දුටු ඒ තරුණ, ඉතා කඩවසම් ස්ටුවර්ඩ් වරයා මා ලඟට පැමිණියේය. ඔවුනගේ මගී සේවාවන් යම් දුරකට අහවර වී තිබුණු බැවින් ඔවුන් සිටියේ තරමක ඉස්පාසුවකිනි. ගුවන් යානයේ විදුලි පහන් නිවා දමා මගීනට නිදාගැනීමට ඉඩ ප්‍රස්ථා සපයා තිබූ බැවින් ඔහු මා හා කථා කලේ පහත්, එහෙත් පැහැදිලි ස්වරයකිනි. "සර් වැකේෂන් යනවද..?" මම කාරණය කීවෙමි.

"මගෙ තාත්තා නැතිවුණේ මීට අවුරුදු දෙකකට කලින්..." වෙන කිසිවක් නොකියා ඔහු කථාව පටන් ගත්තේය. "අපේ තාත්තට ලියන්න ගොඩාක් දක්ෂකම් තිබ්බා.. මට තාත්තා ඉන්න කාලේ කලා වගේ අදටත් ටිකක් වැදගත් රාජකාරි ලියමනක් එහෙම ලිව්වම තාත්තට පෙන්නන්න හිතෙනවා හරි වැරදි බලන්න... සමහර වෙලාවට මතක නෑ තාත්තා නැතිවෙලා කියලා..." ඒ මුහුණේ පැහැදිලි ගතියක් මිසක දොම්නසක් හෝ සොම්නසක් නොමැත "අපි බර්ගර්ස්ලා සර්... අපේ තාත්තා හරියට එයාගෙ අම්මා තාත්තා ගැන සොයා බැලුවා... ඒ විතරක් නෙමේ අපටත් මතක් කරනවා නිතර ගිහින් බලන්න.. දවසක් අපේ ගේ පිටිපස්සේ තිබුණු ගොරකා ගහක විසාල අත්තක් උන්හිටියේ කඩා වැටිලා... තාත්තා මට කෝල් කරලා කීවා ඉක්මණට ගිහින් ආච්චිව බලල එන්න කරදරයක්ද දන්නේ නෑ කියලා... කෝල් කලාට ෆෝන් එක ගන්නෙත් නෑ කියලා... තාත්තාගේ පිළිවෙල දන්න නිසා මම ඉක්මණටම ගියා... මුකුත් කරදරයක් නෑ... ආච්චි හොඳින් ඉන්නවා.. ඒ වුණත් ඒ ගමන ගිහින් එනකොට තාත්තා ඉස්පිරිතාලෙට ඇතුල් කරලා... හැන්දෑවේ නැතිවුණා..." දේව දූතයෙක් නොවේනම් මේ තරුණයාට මනෝ ප්‍රතිකාර ගැන විශේෂ පුහුණුවක් ලැබී තිබිය යුතුය. හෙතෙම මාගෙන් කිසිම ප්‍රස්නයක් නාසයි; ඔහුගේ කථාවද මා සිත් අලවයි. "අම්මයි අප්පච්චියි මෙහේ ගෙන්න ගන්න හිටියේ ම.. සීත කාලේ ඉවර වුණහම.." මමද යමක් කීවෙමි. එය ඔහුට ඇසුණු නෑසුනු ගණනය. "මගේ අයියා දුක් වුණා එයාට එයාගේ අලුතින් හදාපු ගේ තාත්තට පෙන්නන්න බැරිවුණා කියලා... අක්කා දුක්වුණා එයාගෙ දරුවා පෙන්නන්න බැරිවුණා කියලා... ඉටු කරන්න බැරි වුණු මොකක් හරි කාරණයක්, හිතේ තියෙන වේදනාවත් එක්ක සම්බන්ධ කරනවා සර් මිනිස්සු.." මේ වචන අකුරක් නෑර මට මතකය. "ඔයා කතෝලික ධර්මය එහෙම වෙනමම හදාරලා තියනවද...?" මම ඇසුවෙමි.. "සර්ට මම කෝපි එකක් හදල දෙන්නම්... එන්න..." මද සිනහවක් ඇඳී අතුරුදන් වුණු මුහුණෙන් ඔහු කීය.

කටුණායකින් තම බිරින්දෑ ඇයගේ පියා සමග ගෙදර පිටත් කල මල්ලී මා සමග අපේ ගෙදර ආවේය. "මල්ලී" කියා කීවද මේ දරුවා මගේ ලේ නැයෙක් නොවේ. සේවා ස්ථානයේ එකට වැඩ කල පමණින් හඳුනා ගත්තෙකි. මට වඩා අවුරුදු පහලවකින් පමණ බාල වුවද, ඔහු එදා මා ගෙදර පැමිණ සාමාන්‍ය තත්වයට එනතුරු මා සමග සිටියේ මගේ එක්කුස උපන් වැඩුමල් සහෝදරයෙකු මෙනි. දිනක් තුල ගෙදර ඒමට හැකිවුවද ඒ වනවිටත් මට දැරීමට කිසියම් හෝ වගකීමක් ඉතිරිව, ඉතිරිකර නොතිබුණි. ගෙදර ඇත්තන්, මස්සිනා හා මිතුරන් විසින් සියල්ල සැලසුම් කර, ඉටු කර තිබිණි. මව හා සොයුරිය අස්වැසීම මා අතින් කිරීමට තිබුණු එකම කාරිය විය. චතුෂ මල්ලී ලඟම සිටිමින් අඩුපාඩු වීමට හැකි දේ මතක් කරදීම මහත්මවූ අස්වැසිල්ලක් විය. කාරිය භාර වැඩිහිටියාගේ ප්‍රමාදයක් නිසා අවසානයේ අවමංගල සභාව මෙහෙයවීමටද චතූෂ මල්ලීට සිදුවිය.

ආවේග කළමණාකරණයෙහි අදක්ෂ වූ මා වැන්නවුණට, හිත මිතුරන්ගේ, ඥාතීන්ගේ පැමිණීම, දුක බෙදාගැනීමෙහි කොපමණ උදව්වක්දැයි ඒ දිනවල හොඳින් ප්‍රත්‍යක්ෂ වුණි. දුරකථන ඇමතුම්, කෙටි පණිවුඩ, ඉලෙක්ට්‍රොනික පණිවිඩ, මේ සියල්ලෙහි දැවටී එන යම් හිතවත් කමක්, යහපත් මිනිස් ගුණයක් වේ. ඒ කිසි වේලාවක, කිසිවෙකු විසින්වත් අවතක්සේරු නම් නොකල යුත්තෙකි.

අප්පච්චිගේත් අම්මාගෙත් ගුවන් බලපත්‍ර තැපෑලෙන් ලැබෙන විට මාස දෙකක් ගතවිණි. තැපැල් කරුවා මග නොහැර රකිමින් සිටි ගෙදර ඇත්තන් එය කෙසේ හෝ සියතට ගැනීමට සමත් වී ඇත. එය අම්මා අතට ලැබුණි නම් ඈ මහත් වූ පරිශ්‍රමයක් දරා, සමනය කරගන්නට යත්න දරනා තුවාලය, නැවත පෑරීමට හොඳටම ඉඩකඩ තිබුණි. මගේ තුවාලයද ලේසියෙන් සුව වන්නක් නොවූයේ මට ඒ වැඩ නිමකර කඩිමුඩියේ ආපසු ලංකාවෙන් එන්නට වූ බැවිණි. ඒ කොපමණ දරුණු වීද යත් සියල්ල අතැර ආපසු ලංකාවට එන්නට උත්සාහයක්ද දැරිණි. පන්සලේ ස්වාමීන් වහන්සේද කථා කල විටක ඇසුවේ "මහත්තය මේවා ක්‍රියාත්මක වෙන හැටි ගැන හොඳින් දන්නවානේ ඉතින්.. ඇයි ඉතින් කලබල වෙන්නේ" කියාය. "දැනගන්න එකයි, අවබෝධයයි දෙකක් කියල හොඳටම තේරුණා අපේ හාමුදුරුවනේ.." කියා පිළිතුරු දීම හැර වෙන පිළිතුරක් සොයා ගැනීමට නොහැකිවිය. මැද පෙරදිග සීත කාලය අහවර විණි.

අම්මත් අප්පච්චීත් දෙදෙනාම එකවිට මෙරටට ගෙන්වා ගැනීමට නොහැකිවූයෙන් අඩුම ගණනේ අම්මා හෝ ගෙන්වා ගැනීමට කටයුතු සම්පාදනය කළෙමි. ඇගේ කායික, මානසික යෝග්‍යතාව ගැන වෛද්‍යවරුනගේ රෙකමදාරුව මත ඇයවත්, ඈ මෙහි ඉන්නා කාලය තුල මා රැකියාවට යනෙන විට ඈ සමග සිටීමට කාරුණික වූ ඥාති සොයුරියක්වත් ගෙන්වීමට තීරණය කරගතිමි. ගුරුවරියක වූ ඇයට උසස්පෙළ කරනා පුතෙකුත්, කණිටු දියණියකුත් වේ. ඈ කල කැපවීම කොපමණද? අම්මා මෙහි ඉන්නා දිනවලදී අම්මාගේ උපන්දිනයද යෙදී තිබුණි. වර්ණ දහයක රෝස මල් පොකුරකින් මා ඇයට සුභ පැතූ වෙලාවෙහි ඈ දෙනෙත් බෙහෙවින් තෙත්වූවාය. මගේ මිතුරන් නොයෙක් තෑගි බෝග රැගෙන ඈ බලන්නට පැමිණියේය. ඈ වෙනුවෙන් මා මිතුරෙකු අපූරු උපන්දින කේක් ගෙඩියක් සාදාගෙනවිත් තිබිණි. ඒ කපන අවස්ථාවේදීම අහම්බයකින් මෙන් ගෙදර ඇත්තනුත්, මගේ දරුවනුත් පරිගණකාධාරයෙන් සම්බන්ධ වී ඇයට සුබ පැතීය.

අම්මාගේ මැහුම් දැමීමට තරම් දරුණුවූ හිතේ තුවාලයේ මැහුම්, තරමකින් හෝ වේලී ඇති බැව් අපට සිතුණි. ඈ ආපසු ලංකාවට ගියේ තෘප්තිමත්වය. පිහිල්ලකින් පිහිල්ලකට ජලය වැටෙන්නාසේ, සියලු පින් එක් රැස් වී උතුරා යෑම සංකේතවත් කරන පාංශුකූල පැන් වැඩීම සේ, මා සිත්හි තුවාලයද, බොහෝ යහපත් මිනිසුන් නිසා සෙමින් සෙමින් වේලෙයි.



මගේ ලොවට පායන සඳු - ගෙදර බුදුන් අම්මේ
මා ඉඳුනිල් පුංචි තරුව - ඒ සඳු සෙවණේ
මගේ ලොවට පායන හිරු - පියා පමණි අම්මේ
මා සුවඳැති පුංචි කැකුළ - ඒ හිරු සෙවණේ

වීණාවේ තත් පිරිමැද - මා නංවන සත්සර නද
මුලින් මසිත නිදන් කෙරුව - සෙනේබර පියේ
ඔබේ පුතුට අනාගතය  - ඔබ තමා පියේ

දෑසේ නිදි අඳුර නිවා - දෑත දෙපය සවිය දෙවා
වීර එරන් අසිපත දුන් - ආදර අම්මේ
මා යනමග රන් ජය ටැඹ - ඔබ වේ අම්මේ



Read More!

හදේ පිපෙන බැති මල් ගෙන...






හදේ පිපෙන බැති මල් ගෙන
සෙනේහයේ පිණි දිය ඉස
ඔබේ මුදු දෙපා අභියස
තබා පුදන්නම්..
තබා පුදන්නම්...

ඔබේ ගෙලට මුතු මාලා
සයුරෙන් මතු වේ වලා
ඔබේ පිනට රන් මිණි කැට
පොළවෙන් මතුවේ...
පොළවෙන් මතුවේ...

මවුනි ඔබේ විරු දරුවන්
වැළලූ මිහි දෙරණ පුරා
ගත සිත සිත දිරියෙන් පුබුදන
රුවනකි ඇත්තේ...
රුවනකි ඇත්තේ...
Read More!

ආශා....

"හලෝ... හලෝ ලීසා... සුභ සන්ධ්‍යාවක්.. කොහොමද.... මොනවද අලුත් තොරතුරු?"
"ඕ... සුභ සන්ධ්‍යාවක්... සුභ සන්ධ්‍යාවක්.. ඔබට ආයෙමත් මතක් වෙලා අපව... අලුත් තොරතුරු තිබෙනවා ඉතින්..."
"දිගටම කියන්න..."
"ම්ම්ම්... ඒකනම් ඉතාම අලුත් තොරතුරක්ම තමා... ඒත්..."
"ඇයි ආයෙමත් නවතන්නේ..."
"ඇයට භාෂාව නුහුරුයි... අලුත්කම නිසාම..."
"කමක් නැහැ... හෙට සෙනසුරාදා සති අන්තය.... මම දුර ගමනක් යනවා... ඊට කලින් මේ...."
"හොඳයි එහෙමනම්... ස්ථානයෙහි වෙනසක් නැතැයි සිතනවා...?"
"සුභ සන්ධ්‍යාවක් ඔබට...."
"සුභ සන්ධ්‍යාවක්...  හා.... ලස්සන විසිත්ත කාමරයක්.... අපි කොතැනටද...??"
"එන්න මේ කාමරයට... එය තරමක් උණුසුම්... සීත සුලඟ කෙලින්ම වීදුරු වල වදින්නේ නෑ අනෙක් කාමරයේ මෙන්..."
"ඕ.... මේ ඇතිරිලි... ඉස්තරම්ම ඒවා....!! ඔබ තනිවමද මේ විසාල නිවසේ....??"
"ම්ම්ම්....ඔව්...ඔව්... මෙතැන නානකාමරය....."
"සමාවෙන්න..... පුද්ගලික තොරතුරු විමසුවාට....."
"නැහැ.. නැහැ ප්‍රශ්නයක් නැහැ... ඔබ අලුත් යැයි ලීසා කීවා..."
"අපට අමතර ඇතිරිල්ලක් ඕනෑ වේවි....."
"නැහැ.... අවශ්‍ය නෑ.... අනෙක් අයගෙන් මෙසේ ඉල්ලීමක් ලැබෙන්නේ නෑ...ඇයි මේ....?"
"අනේ  කරුණාකර... කරුණාකර.... අමතර ඇතිරිල්ලක්..."
"ඔ... ඕ..... මේ මොකද....??"
"සමාවෙන්න.... මේ මගේ සිරුරේ හැටි.... මේ හැදුනාම සාමාන්‍යයට වැඩි දවසක් තිබෙනවා..."
"ෂහ්....... ලීසා  දන්නවාද මේ බව..?"
"මම කොහොමද ඇයට කියන්නේ......... මට ආපිටම මගේ රටට යන්න වේවි..... ඇය මට ඉංග්‍රීසි භාෂාවත් උගන්වනවා..."
"හ්ම්ම්ම්ම්.... ඒකත් එහෙමද එහෙනම්...... "
"නෑ... නෑ... කරුණාකර නවත්වන්න එපා.... ලීසා මට හොඳටම දෙස් තබාවි... ඒ ඇරත්... ඇරත්.... මමත් මේ... ගොඩාක් කාලෙකට පස්සේ......."
"නැහැ... කමක් නැහැ... මගෙ හිත වෙනස් වුණා..."
"සමාවෙන්න ආයෙමත්... ඔබ ලීසාට කියන්නේ නැහැ නේද..?"
"නැහැ... නැහැ... බයවෙන්න එපා... ඔබ පිරිසිදු වෙන්න එහෙමනම්.... අතන තවත් අලුත් තුවායක් ඇති... අවශ්‍යනම් ඒකත් පාවිච්චි කරන්න..."
"ස්තූතියි..."
"ඔබට බොහොම මහන්සි පාටයි... ඔබ එනවිට මා ඔබව හොඳින් දුටුවේ නෑ... ඇයි මේ මහන්සි පෙනුම...?"
"අපි හයදෙනෙක් එකම කාමරයක නවාතැන් ගන්නේ... වාඩිවී හිඳින්නවත් තැනක් නෑ අපට..."
"ඔහ් එහෙමද... ඔබ චොක්ලට් පුඩිම් කන්න කැමතිනම්... තිබෙනවා... කාලා යන්න... කෝපි මැෂිමේ කෝපිත් තිබෙනවා.. තෙහෙට්ටුව නිවාගන්න... මෙන්න ලීසාට වූ පොරොන්දුව... මේක ඔබගේ, මෙය ඔබ තබාගන්න..."
"අනේ ඔබ හරිම කරුණාවන්තයි... මට කණගාටුයි... මට කණගාටුයි.... කරුණාකර මාව එක් වරක් වැලඳගන්න...."


"පුප්ඵානි හෙ'ව පචින්නතං - බ්‍යාසත්තමනසං නරං
අතීත්තං යේව කාමේසු - අන්තකො කුරුතේ වසං"

පඤ්චකාමයන් නැමැති මල් පමණක් රැස් කරන්නා වූ, විශේෂයෙන් එහි ඇලූණු සිත් ඇති මිනිසා, ඒ කාමයන්හී තෘප්තියට නොපැමිණ සිටි කල්හිම, මාර තෙමේ තමාගේ වසඟයට ගනී.
- ධම්මපදය: පුප්ඵ වග්ගය -
෴ 
Read More!

නෙත් සඟලින් කියාපන්කො....

"අපේ පරම්පරාවේ නම් දිගටම පුරුදු පුහුණුවීම් කරගෙන ආ සංගීතඥයෝ ඉඳලා නෑ.." 
කථාව පටන් ගැනෙන්නේ එහෙමය..

"1960 තමා මම ඉන්දියාවට ගියේ... ඒ කාලයේ ඉන්දියාවට යන්න වීසා ඕනෙත් නෑ... ඉස්සෙල්ලම ගමේ කනම්පැල්ලේ මහා විද්‍යාලයට ගියා... බද්‍යුදීන් මහමුද් විදුහල්පතිකම දාරපු කොස්ගම සුමේධ විද්‍යාලයට ඊලඟට ගියා... ඊට පස්සේ හංවැල්ල ශාන්ත ජෝන් බොස්කෝ එකට, අන්තිමේ හොරණ ශ්‍රීපාලියට... ශ්‍රීපාලියට මුල්ගල තියල තියෙන්නේ 1820 1934 රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර් මහත්තයා... විල්මට් පෙරේරා මහත්තයගේ නෝනා ශාන්ති නිකේතනයේ ඉගෙන ගන්න කාලේ විල්ම්ට් පෙරේරා ඉන්දියාවට යන එනගමන් තමා තාගෝර් තුමා එක්ක හිතවත් කමක් ඇතිවෙලා මෙහෙත් ශාන්ති නිකේතනය වාගේ ආයතනයක් පිහිටුවන්ට ඕනැයි කියන අදහස ඇවිල්ල තියෙන්නේ..." දැන් අප කථා නායකයාගේ වයස ගැන අනුමානයක් ඔබට ඇති කරගත හැකිය.


"ලයනල් එදිරිසිංහ, අනංගලාල් අතුකෝරාල, සූර්‍යශංකර් මොල්ලිගොඩ, චිත්‍රසේන, පණී භාරත වාගේ දැවැන්තයෝ මම යන කාලේ කාලේ ශ්‍රීපාලියේ ගුරු මණ්ඩලයේ හිටියා... විල්මට් පෙරේරා මහත්තයා තාගෝර්තුමාගෙන් කල ඉල්ලීමක් පිට එයාලා සෞන්දර්‍ය අධ්‍යාපනය හදාරන්න ඉන්දියාවට ගිහිල්ලා තමා ආපහු ඇවිත් ශ්‍රීපාලියට සම්බන්ධ වෙලා තිබුණේ... ගෙදරින් දොස්තර කෙනෙක් වෙන්න කියලා විද්‍යා විෂයයන් හදාරන්න කීවට මම ඒ මග අතහැරලා කලාවට බැස්සා..."

"බොහොම මුලදී ශ්‍රීපාලියේ සෞන්දර්‍ය විෂයට ගුරුවරු නැති නිසා ශාන්ති නිකේතනයෙන් ගුරුවරු ආවා තාගෝර්තුමා හරහා.. ගායන විෂයට වී. වී. වසල්වාර, නැටුම් වලට ශාන්තිදේව ගෝරිස් පඩිවරයා, චිත්‍ර වලට නන්දලාල් ගෝස්ගේ ගෝලයෙක් වාගේ පිරිස ආවා... මෙයාලා තාගෝර්තුමාගේ නෘත්‍ය නාටක (ඩ්‍රාමා) මෙහේ කරන්න ගත්තා.. පස්සේ මම ඉගෙන ගන්න කාලේ  හිටපු ගුරුවරු ඒවා සිංහලෙන් කරන්න ගත්තා... සාමා, චිත්‍රාංගනා, නයනානන්ද වාගේ ඒවා... මේවායේ ගීත ගායනා කරන්නත් මට අවස්ථාවක් ලැබුණා... ලංකාවේ ඒ කාලේ තිබ්බ ලොකුම විභාග තමා ලංකා ගාන්ධර්ව සභා විභාග... ලයනල් ඒදිරිසිංහ, ඩන්ස්ටන් සිල්වා, බී. එස්. විජේරත්න වාගේ මහත්තුරු තමා ඒවා මෙහෙයෙව්වේ... ඔය අතරේ රජයේ සංගීත විද්‍යාලයත් බිහිවෙනවා 1952 විතර... ඔහොම යනකොට ඔන්න 1957 විතර ගුරු තනතුරු ගැසට් කලාම ඒකට ඉල්ලුම් කරල මට පත්වීමක් ලබෙනවා කුරුනෑගල වෑබඩ මහා විද්‍යාලයට සංගීත උපදේශක හැටියට..."



"මේ වෙලාවේ සෞන්දර්‍ය අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂක වුනු මකුළොලුව මහත්තයා රජයේ වාදක මණ්ඩලයක් ස්ථාපනය කරනවා... නිවාඩු මාසයක් හම්බවුණු ගමන් මකුලොලුව මහත්තය රෝයල් එකේ හරි ලුම්බිණියේ හරි ගුරුවරුන්ව ගෙන්නවගෙන පුරුදු කරවනවා ඒ මාසෙම... නිවාඩු කාලේ අපට මේ ඉගැන්වීම්, පුහුණුවීම් නිසා ගෙදර යන්නත් ලැබුනෙ නෑ... මොකද මාව තෝරාගෙන හිටියා සිතාර් වාදකයා හැටියට... මාව කොළඹට ලඟ ඉස්කෝලෙකට, කැළණියේ ධර්මාලෝකෙට මාරු කරවල ගත්තා 1959 දි විතර ඔය වැඩේට පහසුවෙන්න, මකුළොලුව මහත්තයම... සතිස්චන්ද්‍ර එදිරිසිංහ අටේ පන්තියේ වගේ හිටියේ ඒ ඉස්කෝලේ, එයාගෙ මල්ලිත් හිටියා පහල පන්තියක, දැන් ඔය මේ සින්දු කියන්නේ... ඉතින් මකුළොලුව මහත්තයා ඒ කාලේ මහාභිනිෂ්ක්‍රමණය, ගොයම් දා මගුල වගේ ගොඩක් ගීත නාටක හදල අපි ලව්වා පුරුදු කෙරෙව්වා..."

"මේ කථා අතර ඉතින් ලස්සන ලස්සන කතන්දර මැද තියනවා... ඒවා නැතුව මම මේ යන්නේ හරිද....? මේ පුහුණුවීම් යන අතරේ මකුළොලුව මහත්තය රෑ දහයට එකොළහට විතර කඩං පනිනව අපි පුහුණු වීම් කරනවද බලන්න.. ඔහොම ඉන්න අතර තමා මම 1960දී ශාන්ති නිකේතනේට යන්නේ... හැට හතරවෙනකොට එතැන ඉගනීම් ඉවර කරලා ලක්නව්, භාත්ඛන්ඩේ ගියා... ලක්නව් යන්න කලින් ශාන්තිනිකේතනයේදී ගායන, වාදන, නැටුම් ඒ කියන්නේ ඔය කතකලි, මනිපුරි වගේ එව්වා, සිතාර්, එස්රාජ්, ඔව්වා ඔක්කොම කලා... ලක්නව් වල සංගීත විශාරද, ගායන විශාරද කරල ඉවර කලා... හැට අටවෙන වෙනකොට අලහබාද් විශ්වවිද්‍යාලයට ගියා ඊට පස්සේ සංගීත හා වාදන ප්‍රභාකර් කරන්න... ඔය උපාධි පහ හයක් අරගෙන තමා මම හැට නමේදි විතර ලංකාවට ආවේ... එනකොට පොල්ගොල්ල ගුරු විද්‍යාලයටයි පත්වීම ලැබිල තිබුණේ... ඒත් විල්මට් පෙරේරා මහත්තයා 'පිස්සු නැතුව ඔයා ඇවිල්ලා ශ්‍රීපාලිය භාරගන්න' කීවා... එහෙමයි ඒකේ විදුහල්පති වුණේ..."


විල්මට් පෙරේරා මහත්තය මට මෙහෙම යෝජනාවක් කලා මම ලක්නව් ඉන්න කාලේ 'මේ ලංකාවේ ඉන්න දුප්පත් කට්ටියට භාත්ඛන්ඩේ යන්න බැරි නිසා මෙහේ බැරිද අපේ අයට ශාඛාවක් පිහිටුවන්න..?' කියල.. මම මේ ඉල්ලීම ඒ කාලෙම එහේ බෝඩ් එකට ලිපියකින් ඉදිරිපත් කලා... බෝඩ් එකේ හිටියේ රතනජංකර් පඬිතුමා, ගෝවින්ද නාරායන් නාඩු පඬිතුමා ඇතුළු කිහිපදෙනෙක්... කොහොම හරි මේක අනුමත වුණා... මම ලංකාවට එනකොට ඒ අනුමැතිය අරන් ඇවිත් විල්මට් පෙරේරා මහත්තයට දුන්නා 'ඔන්න සර් මම වැඩේ කලා..' කියලා... 1970 අපි මෙහෙම ශ්‍රීපාලියේ පිහිටුවාපු ආයතනය විවෘත කරන්න නාඩු පඬිතුමාත් ලංකාවට ආවා...


"ඔය අතරෙදි 1974 විතර රජයේ සංගීත විද්‍යාලය කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ සෞන්දර්‍ය ආයතනය බවට පත්වෙනවා... මාව ඒකේ අංශාධිපති කරලා ගත්තා ඒක මම ඒකට ඉල්ලුම් පත්‍රයක් දැම්මම... සංගීත, නැටුම්, චිත්‍ර අංශ තුනේම අංශාධිපති... 78දී විතර ශ්‍රීපාලිය හොරණ මණ්ඩපය බවට පත්වෙනවා... ඒකෙත් පරිපාලනය මට පැවරුණා..."

"ඔය අතරේ හරි අපූරු වැඩත් වුණා... කටුබැද්ද විශ්වවිද්‍යාලයේ වයිස්චාන්සලර් අපේ සාකච්ඡාවකදී මගේ ඇහුවා 'ප්‍රොෆෙසර් මේ ලමයි ටිකක් හීලෑ කරන්න සංගීතය පාවිච්චි කරන්න බැරිද කියල...' අපි මේ වැඩේ අවුරුදු හතරක් විතර ලමයි එකතු කරගෙන කලා ඉංග්‍රීසි බාසාවෙන්.. පරාභව සූත්‍රය, මහා මංගල සූත්‍රය වාගේ එව්වා පාදක කරගෙන මම යම් යම් නිර්මාණ කලා... අපි හැට දෙන්නෙක්ගේ විතර ඔකෙස්ට්‍රා එකකුත් හැදුවා..."


"අපි මේ භාත්ඛන්ඩේ ආයතනය පිහිටුවල මුල් කාලෙ වෙනකොට ඉස්කෝලවලට සංගීත අංශයෙන් ප්‍රවීනතා තිබ්බ ගුරුවරු නැති නිසා සාමාන්‍ය පෙල දක්වා සුදුසුකම් පසුබස්සවන්න වෙලා තිබ්බා අමාත්‍යාංශයට... අද වෙනකොට භාත්ඛන්ඩේ ආයතන දහයක් විතර පිහිටුවල තියනව ලංකාවේ... දැන් සංගීත ගුරු පුරප්පාඩු නැති තරම්... අපේ ආයතනයෙන් විතරක් අපි දහසය දාහකටත් වැඩියෙන් ගුරු පුරප්පාඩු මේ වෙනකොට පුරවල තියනවා... මම තමා මේ වෙනකොට ලංකාවේ සංගීත විභාග පාලක... ලංකාවේ මේ භාත්ඛන්ඩයේ සංගීත පද්ධතිය ව්‍යාප්ත කරන්න කල සේවය නිසා මාව ඉන්දියානු පරීක්ෂකවරයෙක් විදිහටත් බඳවා ගත්තා... ඒකට තව හේතුත් තිබ්බා...මට ඉන්දියානු බාසා අටක් විතර කථා කරන්න පුලුවන්... තාගෝර් සංගීතය හදාරනකොට කොහොමත් බෙංගාලි බාසාව එහෙම ඉගෙන නොගෙන බෑ..."

"මම 1952 ඉඳන්ම වාගේ මම ලියාපුම ගීත කීවා... හැත්තෑගනන් වල තමා ඩෝල්ටන් අල්විස්ලා, සේකරලා වගේ අය ලියාපු ගීත කියන්න ගත්තේ.... මම පොත් ලියන කාලේ පාන්දර වෙනල් සෝදුපත් බැලීමේ වැඩ කරනවා... මෙහෙම නිදි මරලා වාහනේ එලවලා දවසක් අනතුරකටත් මූණ පෑවා.. ඒ අනතුරෙන් පස්සේ මගේ හඬේ තිබ්බ 'මිහිරි බව' පොඩියක් අඩුවුණා... දැන් මගේ හඬ ටිකක් වැඩියි... ටිකක් උඩ තලයක තමා මට කියැවෙන්නේ..."


"මේ ලංකාවට අපි කල දේවල් ගොඩක් ලොකු පිංකම් පුතා... ලොකු දේවල් විතරක් නෙමේ කුඩා මට්ටමිනුත් අපි වැඩ කරල තියනවා...ඒකාලේ ශ්‍රීපාලියේ හිටියා මාසික ගාස්තුව වෙන රුපියල් පහ ගෙවාගන්න බැරි අය හිටියා... ඒ අයට අප ගානේ අපි ඉගැන්නුවා... අද ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධ ගායිකාවන්ට ඒකාලේ ශිෂ්‍යාවන්ව ඉන්න කාලේ මම මාසික ප්‍රවේශපත්‍ර පවා අරන්දීලා තියනවා බස් එකේ යන්න... අනෙක් කාරණේ තමා මේ කලාවේ ව්‍යවහාරයේ ඉන්න ඕනෑ... රවි ශංකර්ට මාසයක් සිතාර් ගැහුවේ නැත්නම් එයාට වුණත් අඩුපාඩු වෙනවා..."


අප කථානායක ප්‍රේමදාස මුදුන්කොටුව මහතා කලාභූෂණ සම්මානයෙන් සම්භාවනාවට පාත්‍රවෙද්දී කියැවුණු හේතුපාඨයෙන් කොටසක් සටහන් කරමින් මේ සටහන නිමා කරමි.

"විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්‍යවරයෙකු වශයෙන්ද විශිෂ්ට සේවයක නිරතව බරණැස හින්දු විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ශාස්ත්‍රපති හා සංගීතපති උපාධි හිමිකර ගනිමින් කල්කටා විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ආචාර්‍ය උපාධියෙන්ද පිදුම් ලැබීය. මේ අනුව ලංකාවේ සංගීත ක්ෂේත්‍රයට මෙන්ම විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනයට අදාලව අතිවිශිෂ්ට මෙහෙවරක යෙදෙමින් සුවහසක් ඇදුරන්ගේ හා සිසුන්ගේ සම්භාවනීය ආචාර්‍යවරයා වශයෙන් නිර්වචනය කළ හැකි පරිද්දෙන් ගෞරවාදරයට පාත්‍රවෙමින් ලාංකේය සංගීත කලාවේ යුග පුරුෂයෙකු ලෙස සම්භාවනාවට පාත්‍රවිය."



නෙත් සඟලින් කියාපන්කො
අනේ නෑනො කියාපන්කො
මට නොකිව්ව ලස්සන ගීතේ

මම කොහොමද එය කියන්නෙ
හිතේ කවුද කවි ලියන්නෙ
මලේ රුවට මල වට දුන්
බඹර විලාපේ... 
බඹර විලාපේ...

හිත පාළුයි නෙත පාළුයි
මට පාළුයි කියාපන්කො
නෙත් සඟළින් නොකිව්ව ගීතේ
මට නොකිව්ව ලස්සන ගීතේ

කනේ තෝඩු කරේ මාල
ඉණවට සළු සේල නැතිව
පැලේ පිළේ තනියම ඉඳ
මම කොහොමද එය කියන්නෙ

මා නොකිව්ව ලස්සන ගීතේ
මට නොකිව්ව ලස්සන ගීතේ
Read More!
 
Blogger Wordpress Gadgets